Journal of Health and Safety at Work

other بیومارکرهای تشخیصی در القای آسیب DNA ناشی از استرس حرارتی در مواجهه شغلی:یک مرور نظام‌مند Diagnostic Biomarkers of Heat Stress Induced- DNA in Occupational Exposure: A Systematic Review عوامل زیان آور فیزیکی محیط کار مروری Review مقدمه: تغییرات اقلیم و وجود فرآیندهای گرمازا در محیط‌های کاری منجر به افزایش اثرات ناشی از استرس حرارتی در افراد شاغل شده که به‌عنوان یک نگرانی مهم به‌ویژه درکشورهای گرمسیری و نیمه گرمسیری به وجود آمده است. تشخیص زودرس بیومارکرها در القای آسیب DNA مرتبط با تنش گرمایی می‌تواند در شناسایی و ارزیابی‌های مرتبط با حوزه بهداشتی و ایمنی از جمله متخصصین بهداشت و سلامت شغلی و همچنین به پیشگیری از بیماری‌های جدی ناشی از استرسحرارتی در مشاغل مختلف با ماهیت فرآیندهای گرمازا و یا فصول مختلف گرم سال کمک کند. لذا این مطالعه مروری با هدف بررسی بیومارکرهای تشخیصی در القای آسیب DNA ناشی از استرسحرارتی در مواجهه شغلی می‌باشد. روش کار: به‌منظور دستیابی به اهداف این مطالعه، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های اطلاعاتی از قبیل PubMed، Scopus، Google Scholar و Web of Science انجام گردید. علاوه بر این، لیست رفرنس مقالات کاملاً مرتبط نیز موردبررسی و جستجو قرار گرفت. درنهایت بر اساس معیارهای ورود (مطالعات انجام‌شده بر روی مشاغل مختلف، بیومارکرهای مختلف در محیط‌های کاری گرم، کلیه مقالات منتشرشده بدون محدودیت زمانی تا پایان آوریل 2022 و انگلیسی‌زبان) و خروج از مطالعه، مقالات مرتبط شناسایی و موردبررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: در این مطالعه تعداد 9234 مقاله جمع‌آوری شد. در این بین،  2209 مقاله تکراری بوده و از مطالعه حذف گردید. 7166 مقاله بعد از مطالعه و بررسی عنوان و چکیده حذف شدند. 21 مقاله به دلیل عدم تطابق با معیارهای ورود به مطالعه، حذف شدند. درنهایت 7 مقاله به‌صورت کامل موردبررسی و تحلیل قرار گرفت. بیومارکرهای تشخیصی شامل 8-هیدروکسی-2-دی آکسی گوانوزین (8-OHdG)، میکرونوکلئی، مایع سیمن، پروتئین‌های شوک حرارتی (HSP70) و لکوسیت در القای آسیب DNA ناشی از استرسحرارتی در مواجهه شغلی استخراج گردید. نتیجه‌گیری: بر اساس مرور مطالعات، بیومارکرهای شناسایی‌شده در القای آسیب DNA به‌منظور بررسی اثرات استرس حرارتی درنتیجه مواجهه شغلی با شرایط آب و هوایی بسیار گرم مناسب می‌باشند. درک و شناسایی بیومارکرهای مناسب در القای آسیب DNA می‌تواند به متخصصین در حوزه سلامت و ایمنی از طریق تعیین مقدار و بزرگی پاسخ‌های استرس حرارتی در مواجهه شغلی با دماهای مختلف و انجام اقدامات و مداخلات مناسب به‌منظور کنترل و کاهش اثرات مخرب ناشی از استرس حرارتی شغلی کمک کند. همچنین این مطالعه می‌تواند به‌عنوان یک مطالعه اولیه برای انجام تحقیقات بیشتر در آینده در نظر گرفته شود. Introduction: Climate change and hot processes in the workplaces has led to an increase in the effects of heat stress on employed people, which has become a major concern, especially in tropical and subtropical countries. Early detection of biomarkers in induction of heat stress-related DNA damage can be used in the identification and evaluation of health and safety, including occupational health professionals, as well as to prevent serious diseases caused by heat stress in various occupations with the nature of hot processes or to help different warm seasons of the year. Therefore, this review study was conducted to identify diagnostic biomarkers heat stress induced- DNA damage in occupational exposure. Material and Methods: Databases such as PubMed, Scopus, Google Scholar, and Web of Science were systematically searched to meet the study’s goals. Moreover, references to relevant publications were examined. Finally, suitable articles were selected and analyzed using the inclusion (studies on different occupations, different biomarkers in hot work environments, all articles published without time limit until the end of April 2022 , and English and Persian language)  and exclusion criteria. Results: The results of search in databases showed that 9234 articles were found in the initial search. After removing duplicate and unrelated articles, 2209 eligible articles were selected. Based on abstract full-text screening, 7166 studies were excluded, and based on abstract full-text screening, 21 studies were not accessible. Finally, seven articles were selected to be reviewed. The evidence showed that diagnostic biomarkers included the measurement of 8-hydroxy-2-deoxyguanosine (8-OHdG), micronuclei semen quality, heat shock proteins (HSP70), and leukocytes were extracted to heat stress induced- DNA damage in occupational exposure. Conclusion: Based on a review of studies,  biomarkers identified are suitable for heat stress induced- DNA damage as a result of occupational exposure to extremely high heat climate conditions. Understanding and identifying appropriate biomarkers in inducing DNA damage can help health and safety professionals determine the amount and magnitude of heat stress responses in occupational exposure to different temperatures and take appropriate measures and interventions to control and reduce the hazard effects of thermal stress. This study can also be considered as a preliminary study for research in the future. استرس حرارتی, آسیب DNA, بیومارکرهای تشخیصی, HSP70, 8-OHdG, مواجهه شغلی Thermal stress, DNA damage, Diagnostic biomarkers, HSP70, 8-OHdG, Occupational exposure 800 819 http://jhsw.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-170-12&slc_lang=other&sid=1 Peymaneh Habibi پیمانه حبیبی No Department of Occupational Health Engineering, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Seyed Nasser Ostad سید ناصر استاد No Toxicology and Poisoning Research Centre, Department of Toxicology and Pharmacology, Faculty of Pharmacy, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه زیست مواد دارویی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Ahad Heydari احد حیدری No Department of Health in Disaster and Emergencies, School of Medicine, Kurdistan University of Medical Sciences, Sanandaj, Iran گروه سلامت در حوادث و بلایا، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران Mohammad Reza Monazzam محمدرضا منظم No Department of Occupational Health Engineering, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Abbas Rahimi Foroushani عباس رحیمی فروشانی No Department of Epidemiology and Biostatistics, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Mahmoud Ghazi-Khansari محمود قاضی خوانساری No Department of Pharmacology, School of Medicine, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه داروشناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Farideh Golbabaei فریده گلبابایی fgolbabaei@tums.ac.ir Yes Department of Occupational Health Engineering, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران