fa ارزیابی کمی رزیلینس در واحدهای عملیاتی شرکت ملی حفاری ایران (مطالعه منطقه‌ای خوزستان) پژوهشي Research <p><strong>مقدمه:</strong> مهندسی رزیلینس رویکردی جدید در حوزه دانش ایمنی است. هدف آن حفظ ظرفیت سازمان در یک حد قابل قبول برای مواجهه با بحران‌هاست. در واقع مهندسی رزیلینس به‌جای تکیه بر نقص‌ها، به‌دنبال نقاط قوت سازمان و شناختن شاخص‌هایی است که به بقاء سازمان کمک می‌کنند. </p><p> <font color="#ffffff">.</font></p><p><strong>روش کار:</strong> در این پژوهش ابتدا 6 شاخص مهندسی رزیلینس انتخاب و در قالب یک فرم مقایسه زوجی برای صاحب نظران فرستاده شد. از طرف دیگر یک پرسشنامه که روایی و پایایی آن در مطالعات قبل سنجیده شده بود، بین کارکنان شرکت تقسیم شد تا نسبت به سنجش سطح رزیلینس در شرکت اقدام شود. در نهایت با آنالیز نتایج دو پرسشنامه، اولویت بندی اقدامات اصلاحی مشخص گردید. </p><p> <font color="#ffffff">.</font></p><p><strong>یافته ها:</strong> نتایج وزن‌دهی شاخص‌های رزیلینس نشان داد تعهد مدیریت حایز بیشترین ارزش بوده است و پس از آن فرهنگ صحیح رتبه دوم را دارد. نمرات شاخص ها بر مبنای پرسشنامه رزیلینس توزیع شده میان کارگران نیز نشان داد که هر 6 شاخص، نمره نسبتاً مشابهی داشته و می‌توان آنها را نسبتاً مناسب ارزیابی کرد. نهایتاٌ نتایج اولویت بندی شاخص‌های مهندسی رزیلینس بر مبنای ترکیب نتایج پرسشنامه و نظر نخبگان نشان داد تعهد مدیریت به‌عنوان موثرترین شاخص رزیلینس در این سازمان می‌باشد. </p><p> <font color="#ffffff">.</font></p><p><strong>نتیجه گیری:</strong> تعهد مدیریت و فرهنگ موجود در سازمان مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده سطح رزیلینس شرکت، نیروی کار با تجربه مهم‌ترین نقطه قوت سازمان و تاثیر مشکلات مالی بر ایمنی و رزیلینس مهم‌ترین چالش پیش رو هستند. </p> <p><strong>Introduction:</strong> Resilience engineering is a new approach in safety science. Its goal is to maintain organizational capacity in an acceptable level to help system in managing the crisis. Indeed, resilience engineering rely on systems abilities instead of weaknesses, and try to find indicators that help the system durability. </p><p><font color="#ffffff">.</font></p><p><strong>Material and Method:</strong> In this study,first, 6 resilience engineering factors were chosen and sent toexperts in the form of paired comparison sheets. On the other hand, a valid standard questionnaire distributed among drilling rigs operational workers for measuring the NIDC resilience level. Finally,the priority of corrective actionswas determinedaccording to the score of the two analyzedquestionnaires. </p><p><font color="#ffffff">.</font></p><p><strong>Results:</strong> The results of resilience engineering factors weighting showed that the management commitment has the highest value andthe second place belonged to the correct culture. The indicators’scores,based on the distributed questionnaires among workers, showed that all of the six factors had similar scoreswhich can be evaluated as fairly good. Finally, the results of prioritization of indicators ofresilience engineering, basedon the combination ofthe questionnaire and experts opinions showed that management commitment is the most effective resilience factor in the organization. <font color="#ffffff">.</font></p><p><font color="#ffffff">.</font></p><p><strong>Conclusion:</strong> Management commitment and the current culture are the most importantcontributing factorsin company resilience level. Experienced workforce was the best strengthof the company and the effect of financial issues on resilience and safety was the biggest problem ahead. </p> مهندسی رزیلینس, مقایسه زوجی, مدیریت ایمنی Resilience engineering, Paired Comparison, Safety management 21 28 http://jhsw.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-111&slc_lang=fa&sid=1 M. Arassi مازیار ارسی No Msc., Department of Occupational Hygiene, School of Public Health, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran. کارشناس ارشد گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان I. Mohammadfam ایرج محمدفام mohammadfam@umsha.ac.ir Yes Associate professor, Department of Occupational Hygiene, School of Public Health and Research center forHealth sciences, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, Iran. دانشیار گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان G. Shirali غلامعباس شیرالی No Assistant Professor, Department of Occupational Hygiene, Faculty of public health, Ahvaz University of Medical Sciences, Ahvaz, Iran. استادیار گروه مهندسی بهداشت حرفه ای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اهواز A. Moghimbeigi عباس مقیم بیگی No Associate professor,Department of Epidemiology and Biostatistics, School of Public Health, University of Medical Sciences, Hamadan, Iran. دانشیار گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان